ΜΙΚΡΟΙ ΘΕΟΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΜΠΙΤΣΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

Τέσσερα παιδιά!
Δύο νεαρά αγόρια και δύο μικρά κορίτσια!
Τέσσερις μικροί θεοί, γεμάτοι φλόγα κι αγάπη! Γεμάτοι αντίσταση κι αλληλεγγύη, ελπίδα και φόβο!

Οι ήρωές μας γεννήθηκαν στην πλευρά του πλανήτη, όπου ο ήλιος δε λάμπει για όλους.
Στο Πακιστάν, σε ένα μικρό χωριό βουτηγμένο στη λάσπη και στη βρωμιά. Οι καλύβες παλεύουν με τα θεριά της φύσης, μήπως και καταφέρουν να τους προστατέψουν.
Γεννημένοι σε μια χώρα, όπου η κουλτούρα της υπαγορεύει ότι οι γυναίκες γεννιούνται για να υπηρετούν τους άντρες. Ο άντρας-πατέρας, διαφεντεύει τη μοίρα όλων με την άδεια του νομικού και θρησκευτικού καθεστώτος.

Οι γυναίκες, σε συγκεκριμένες χώρες της Ανατολής, θεωρούνται κατώτερο είδος. Βασανίζονται σε καθημερινή βάση και τιμωρούνται όταν το αποφασίσει ο αρχηγός του σπιτιού. Ο ισλαμικός νόμος, σε πολλές περιπτώσεις, καθιστά αδύνατη ακόμη και την εμφάνιση των γυναικών μπροστά σε κόσμο. Παντρεύονται σε παιδική ηλικία, κι αν είναι τυχερές, θα αρκεστούν σε λίγα χαστούκια και μερικά γρονθοκοπήματα.

Οι νεαροί φίλοι μας αποφασίζουν να αντισταθούν. Με ασπίδα τον έρωτα και τη μεταξύ τους φιλία, εγκαταλείπουν τις οικογένειές τους και εξαφανίζονται. Το όνειρό τους κοινό και φαντάζει πραγματοποιήσιμο στα δικά τους μάτια.
Ξεκινούν, λοιπόν, ένα διαρκή αγώνα για την επιβίωσή τους, ένα τρέξιμο δίχως σταματημό.

Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της Αρετή Καμπίτση και ομολογώ ότι με εξέπληξε ευχάριστα! Με στρωτή και δομημένη γραφή, μας μεταφέρει σε άλλους κόσμους, άγνωστους προς εμάς και καταφέρνει να μας μαγέψει περιγράφοντάς μας ξένους πολιτισμούς, στους οποίους η γυναίκα είναι απλώς ένα αναπαραγωγικό ζώο και υπηρέτρια που της αξίζει να υποφέρει κάτω από τα χέρια του συζύγου - πατέρα.
Μεστή και ώριμη η σκέψη της, σε κάθε σελίδα ανεβαίνει επίπεδο, βάζοντάς μας σε προβληματισμούς, που ίσως να μην είχαμε ποτέ λόγω άγνοιας.

Τα γράμματα τρέχουν με πολύ γρήγορη ταχύτητα και η αγωνία δε σε αφήνει να ηρεμήσεις στο ελάχιστο.
Πρωτόγνωρες αυτές οι συνθήκες για τις γυναίκες του δυτικού κόσμου και η αλήθεια είναι, πως από πάντα μου άρεσε να διαβάζω αληθινές ιστορίες της καταπιεσμένης γυναίκας της Ανατολής.
Εδώ, όμως, δεν έχουμε μπροστά μας μια απλή παράθεση γεγονότων, αλλά τα ίδια τα γεγονότα θαρρείς προσωποποιημένα, τα οποία οριακά δε σε τρελαίνουν.
Η συγγραφέας, περιγράφει πολύ όμορφα την αθωότητα των παιδιών, την αγάπη και τη φιλία, ώστε η συγκίνηση ξέχειλα διασχίζει τον εσωτερικό μας κόσμο, ελευθερώντας τον λυγμό μας.
Ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο με άπειρα και διαφορετικά συναισθήματα κάθε φορά. Επίκαιρο και ρεαλιστικό, με όνειρα που προσπαθούν να σκεπάσουν τα σύννεφα και την καταστροφή.

Διεκδικούν την ελεύθερη ανάσα κρατώντας σφιχτά, ο καθένας μέσα του, τον δικό του μικρό Θεό!
Εντυπωσιάστηκα!
Συγχαρητήρια, Αρετή μου!

ΖΩΗ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 Έξω από τα καθιερωμένα της βιβλία, η Λένα Μαντά, έγραψε ένα, εντελώς διαφορετικό, που μας διηγείται την προσωπική ιστορία της στη σχέση με τη μητέρα της.
Μας διηγείται μια πραγματικότητα έντονη και σκληρή, που τη βίωνε από τότε που θυμάται τον εαυτό της.
Η μητέρα της κι αυτή!
Σύμμαχοι, αλλά και αντιμέτωπες πολλές φορές.

Κωνσταντινούπολη, η αρχή όλων της οικογένειας.
Η μετάβαση των δύο, πλέον μελών της, της Φραντσέσκας και της κόρης της, στην Αθήνα.
Ένας διαρκής αγώνας για την επιβίωση, και αργότερα για την καταξίωση σε όλους τους τομείς.
Ένας πατέρας απών! Μόνο κατά τον τίτλο υπήρχε.
Η γιαγιά, η σκληρότερη όλων, αχαρακτήριστη θα έλεγα, αν υποθέσουμε ότι ισχύει η γνωστή σε όλους μας ρήση "του παιδιού μου το παιδί, δύο φορές παιδί μου".

Άραγε, πόσο δύσκολο ήταν για τη Λένα Μαντά να γυρίσει στις αναμνήσεις της;
Είναι ολοφάνερο ότι τίποτα δεν είχε ξεχάσει, απλά τα είχε στριμώξει κάτω από το χαλί.
Πόσο δύσκολο τής ήταν να τις ξεσκεπάσει, να τις βγάλει στο φως και να συμπεριλάβει μέσα σε αυτές και εμάς; Να μας μιλήσει για ό,τι την πόνεσε, σε μια εποχή που η γυναίκα ήταν πίσω από τα μάτια όλων και δεν είχε θέση στην κοινωνία;
Σε αυτή την άδικη και ακόμη αναποφάσιστη κοινωνία για τον ρόλο της γυναίκας, η μητέρα της όρθωσε το ανάστημά της, με έναν δυναμισμό που, κάποιες φορές και σήμερα, λείπει σε πολλές από εμάς.

Τα λάθη της ήταν πολλά.
Υπάρχει, όμως, οδηγός για το πώς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;
Κι αν υπήρχε, πόσο σίγουρη θα ήταν η επιτυχία μας, αν ακολουθούσαμε σωστά τις συμβουλές του;
Η μάνα είναι μόνο μία και αυτή είναι η απλή αλήθεια.
Είναι αυτή που ξέρει, ανά πάσα στιγμή, τι είναι αυτό που χρειάζεται και νιώθει το παιδί της. Είναι αυτή, που θα θυσιάσει όλο τον κόσμο της για αυτό.
Είναι αυτή που θα απαλύνει τον πόνο, που θα μαζέψει τα δάκρυά του, που θα απλώσει το χέρι και θα μαζέψει τα σπασμένα.
Κι όμως, λόγω συγκεκριμένων συνθηκών, η μάνα αυτή, έβαλε αρκετές φορές τον εγωισμό της πάνω από την κόρη της. Πολλές φορές γύρισε την πλάτη στο κορίτσι αυτό, ειδικά όταν χρειάστηκε τη βοήθειά της.
Και ειναι η ίδια η μάνα, που της χάρισε το πρώτο της τετράδιο για να καταγράφει εκεί τα όνειρά της και τα ατελείωτα ταξίδια του μυαλού της.

Πολλές οι σκέψεις και οι προβληματισμοί, οι τύψεις και οι ενοχές που, ενδεχόμενα, θα δημιουργηθούν μέσα μας.
Πιστεύω ακράδαντα, πως η Λένα Μαντά αγάπησε πολύ τη μητέρα της. Αγάπησε αυτό το δυναμικό πλάσμα που τη μεγάλωσε με σκληρό τρόπο. Με τρόπο, που πολλές φορές, με στενοχώρησε. Ειδικά, όταν η Λένα, μικρό παιδί αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους φόβους της και να παραβλέψει την απόσταση και τη μη ύπαρξη των συναισθημάτων από τους δύο της γονείς.

Πόλεμος, τελικά, ενάντια σε ποιον;
Στον ίδιο τον εαυτό της;
Αυτό το βιβλίο, το πέρασα μέσα μου σαν καταγεγραμμένες ιστορίες μιας ταλαίπωρης καθημερινότητας ενός κοριτσιού μέχρι την ενηλικίωσή του.
Σαν ένα σημείωμα , που θα μπορούσε άνετα και με μεγάλη ευκολία να χτυπήσει την πόρτα οποιουδήποτε σπιτιού και να φανερώσει τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις του.
Δε θέλω το δικαίωμα αυτό, να κρίνω τη μάνα μέσα από το βιβλίο.
Προσπαθώ να δικαιολογήσω μέσα μου τη ζωή της, που εντέλει, ήταν ολόκληρη σε ένα διαρκή πόλεμο, ανοιχτό προς όλα τα μέτωπα.

Σαφώς και η συγγραφέας έχει την απόλυτη και αμέριστη κατανόησή μου, όσον αφορά τη μοναξιά της, την απόρριψη που δέχτηκε και τα δάκρυα της για έναν και μόνο λόγο.
Ούσα μητέρα, πάντα προηγείται το παιδί μας. Είναι αυτό για το οποίο έχει νόημα η ύπαρξή μας.
Όμως, δεν μπορώ να μη δώσω και τα εύσημα σε αυτή τη μάνα για κάτι που, ίσως άθελά της, κατάφερε. Και τι ήταν αυτό;
Το δημιούργημά της πέτυχε κι αυτό είναι ολοφάνερο από τη συνέχειά του!

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΖΩΗ... Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΑΡΙΑ ΜΗΤΣΙΟΥΛΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

 Έρωτας είναι.... Θα περάσει!
Κι αν δεν περάσει;

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του βιβλίου, στάθηκα στις πρώτες λεξεις:
Αγάπη!
Τι είναι η αγάπη;
Ποιος ο ορισμός της;
"Ωραία", είπα από μέσα μου.
Άλλο ένα αισθηματικό βιβλίο. Αγάπες, λουλούδια, πεταλουδίτσες κι όλα αυτά τα συναφή, τα "πολυφορεμένα", τα πολυγραμμένα και πολύ-πολύ συνηθισμένα.
Ξεκινώντας, λοιπόν, την ανάγνωσή του, άρχισα πολύ γρήγορα να αναθεωρώ.

Η Ζωή και ο Άρης με παρέσυραν σε έναν δικό τους κόσμο, ίσως σε ένα άλλο σύμπαν. Για πολλά χρόνια χώριζαν, μα πάντα κατέληγαν να είναι μαζί.
Άρα, εύλογα στάθηκα στον χωρισμό και στο επιβλητό σμίξιμό τους, και πάλι από την αρχή...
Μπηκα τότε στο παιχνίδι τους, και ρώτησα τον εαυτό μου για πολλοστή φορά:
Τι είναι η αγάπη, Έλσα;
Μήπως, είναι να ζεις με αυτόν που έχεις διαλέξει;
Μήπως, είναι το πρωινό ξύπνημα στο πλάι του;
Ένα τραγούδι που γράφτηκε μόνο για σας;
Το πάθος;
Η χαρά;
Η ευτυχία;
Μήπως, το ότι δεν μπορείς να ζήσεις, πλέον, χωρίς εκείνον;

Στο βιβλίο μας, η Ζωή, αγαπάει με πάθος, με σεβασμό κι εμπιστοσύνη. Το βασικότερο, όμως, όλων, είναι ότι αγαπάει με ανιδιοτέλεια, και εδώ θέλω να κάνω μια μεγάλη στάση :
Στην αγάπη της Ζωής, γιατί τη συγκεκριμένη αυτή μορφή δεν την συναντούμε, σχεδόν ποτέ.

Δίνεται εξ ολοκλήρου στον Άρη, κι αυτή η πράξη της γίνεται κατόπιν πολλών ταλαιπωριών, παραλογισμών και κρίσεων.
Αφοσιώνεται σε έναν άνθρωπο που δεν της ανήκει κατά το τυπικό, αλλά και που όλοι εμείς θα είχαμε διαγράψει μέχρι και το νούμερο του τηλεφώνου του, βάσει ηθικής και αξιών.
Αφοσιώνεται με όλο της το είναι, όταν αντιλαμβάνεται ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της, γίνονται ένα όταν είναι μαζί του.

Πέρασε από όλα τα στάδια, όπως κάθε γυναίκα. Το αποτέλεσμα, όμως, δεν είναι αυτό που προσμένει, και που ενδεχόμενα, θα ταίριαζε σε εσάς ή σε εμένα.
Πιστή στο συναίσθημά της, αφήνει τον χρόνο να κυλά με μανιώδη ταχύτητα δίχως να πατά φρένο. Ξέρει, πολύ καλά, πως ποτέ δε θα γίνει δικός της.
Βάζει τους σωστούς υπότιτλους στη ζωή της και βρίσκει μέσα της τον τέλειο γιατρό που της υποδεικνύει τον τρόπο αλλά και τον δρόμο που θα ακολουθήσει.
Νιώθει την αγάπη της άφθαρτη σ αυτήν εδώ την πραγματικότητα. Ανακαλύπτει τη γαλήνη της ψυχής της, σταματώντας να πολεμά ενάντια στο δικό της περιβάλλον αλλά και του Άρη.
Γνωρίζει πολύ καλά, πως η αγάπη της δεν είναι επιτρεπτή.
Έχει, όμως, τον αντίλογο:
Κανείς δεν μπορεί να επέμβει στην καρδιά σου καρφώνοντας σου τα απαγορευτικά "ΜΗ".
Κάνει την επιλογή της και μέσα από την ανιδιοτελή αγάπη της, ζει και υπάρχει!

Αυτή η επιλογή, για τους περισσότερους από εμάς, λέγεται "μοναξιά".
Η Άννα, όμως, δεν ένιωθε μόνη. Η ίδια η αγάπη, αυτοπροσώπως, τη φρόντιζε και την τροφοδοτούσε με συγχώρεση, συμπόνια και νοιάξιμο, στοργή και φροντίδα, με συγγνώμες και αποδοχές, με σιωπές και τελικά, με ωριμότητα.
Πέταξε από μέσα της τη συνήθεια και τις ενοχές, σκέψεις και προβληματισμούς, τον θυμό, τη μιζέρια και τη ζήλια, διαλέγοντας την αγάπη ως τον μόνο συνοδοιπόρο της σε αυτή τη ζωή για να είναι ευτυχισμένη.

Εν κατακλείδι, αναθεώρησα ολοκληρωτικά!
Δεν είναι ένα ακόμη βιβλίο που μιλά για τον έρωτα και την αγάπη.
Είναι ένα βιβλίο που μας φανερώνει τη ζωή μας και τις επιλογές μας, και που θέλοντας και μη, μας σπρώχνει μέσα μας για να σκαλίσουμε τις δικές μας μνήμες και συμπεριφορές.
Είναι ένα βιβλίο που δείχνει με το δάχτυλο τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, όταν αυτή τάσσεται υπέρ της αγάπης, δίχως ανταλλάγματα.
Συγχαρητήρια, Maria Mitsiouli

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΝΟΥΛΗ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ GOGOTSAKOYANI

23 Ιουλίου 2018
Τραγωδία!
Θάνατος!
Πένθος!
Φωνές, κραυγές και ουρλιαχτά!
Ένας μαύρος ουρανός, γεμάτος δηλητήριο, που δεν προμηνύει τίποτα καλό!
Για ακόμη μια φορά, ο Έλληνας καίγεται!
Για ακόμη μια φορά, ο Έλληνας χάνεται!
Κι εγώ, για ακόμη μια φορά, να αναρωτιέμαι:
ΓΙΑΤΙ;

Γνώρισα τη Νούλη Τσαγκαράκη πέρσι, μέσα από το πρώτο της βιβλίο, το "Ένας από εμάς".
Πρόκειται για έναν άνθρωπο που το "σήμερα" την απασχολεί. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που τολμά να σε κοιτά στα μάτια, εγκλωβίζοντας την προσοχή σου μέσα στα δικά της.
Κι εκεί, ξεκινά ένα γαϊτανάκι θλίψης και άδικου, τρόμου και πανικού, αλλά... και ελπίδας που ξεπηδά από κάθε κίνηση των βλεφάρων της.
Τα μάτια της κλαίνε, στάζουν δάκρυα γεμάτα αλήθεια και δύναμη όταν στρέφει το βλέμμα της στον καθάριο ουρανό, προκαλώντας σε να νιώσεις τον πόνο του συνανθρώπου σου και μετά σε οδηγεί με απόλυτο σεβασμό στην αγάπη!
Μέσα από δεκαπέντε διηγήματα επικοινωνεί μαζί σου, ανοίγοντας τα μύχια του μυαλού και της ψυχής σου, έχοντας έναν και μοναδικό στόχο:
Να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο!

Την ακολούθησα, λοιπόν, φορώντας τα παπούτσια του Ανέστη Βαμβακά, ενός ανθρώπου που βίωσε τον πανικό και την απελπισία.
Κουβάλησα στην αγκαλιά μου την κόρη του Σωτήρη, περνώντας μέσα από μια φλεγόμενη γη, παλεύοντας να τη σώσω.
Άνοιξα την πόρτα μου και αντίκρισα τη Σούλα, καθισμένη στο αναπηρικό της αμαξίδιο. Με κοίταξε με τη ματιά της απόγνωσης. Κι όμως, την αγνόησα κι έφυγα.
Θέλησα να σώσω το παιδί του Γιώργου και της Ειρήνης, αλλά οι Αρχές με απώθησαν. Με αποκάλεσαν "εμπόδιο".
Συνέχισα τον δρόμο μου και αντάμωσα τον καπεταν-Θανάση. Με πήρε βοηθό του, γεμίσαμε το καΐκι του με παιδιά που τα διασώσαμε από μια μανιασμένη θάλασσα.
Έφτασα στην ακροθαλασσιά και έκανα παρέα στον Δημήτρη. Περιμέναμε μαζί τον γιο του.
Χτυπησα την καμπάνα μαζί με τον παπα-Ευάγγελο, με πρωτόγνωρο σθένος. Έπρεπε να φωνάξω, να ειδοποιήσω...
Μαζι με τον Αποστόλη και τη γυναίκα του, κρύφτηκα στο υπόγειο του σπιτιού τους. Ελπίζω, να υπάρχουν πολλοί Νικηφόροι εκεί έξω που θα σπείρουν την ελπίδα.
Φεύγοντας από 'κει, η οικογένεια Ελευθεριάδη, και συγκεκριμένα ο παππούς Ελευθεριάδης, με τράβηξε μέσα στην ταβέρνα τους για να με σώσει. Ένιωθα πολύ κοντά μου την πύρινη φλόγα! Τον είδα, σας λέω! Ήμουν εκεί. Μου έδωσε ένα βρεγμένο μαντίλι...
Ο έρωτας της Αντέλ και του Μπρους από τον Καναδά, με ξεσήκωσε. Τελικά, το όνειρό τους έγινε πραγματικότητα. Έμειναν για πάντα στην Ελλάδα.
Αξαφνα, έπεσα πάνω σε έναν εποχικό πυροσβέστη. Άφησε την Αγγέλα και τον μπέμπη τους ασφαλείς, στο σπίτι τους. Ένα άλλο μωρό βρέθηκε στον δρόμο του, που χρειαζόταν τη βοήθειά του.
Η ιατροδικαστής, Μαριάννα Ζαΐμη, με σταμάτησε.
"Έλα κι από εδώ", μου ειπε.
Η μελαγχολία αποτυπωμένη στο πρόσωπό της, τα χέρια της κατακόκκινα...
Στο τέλος της διαδρομής μου, ο Πέτρος Αβραμίδης μου έδωσε ραντεβού σε ένα δημοτικό σχολείο.
"Κοίτα", μου είπε, δείχνοντάς μου τη γυναίκα του και το παιδί του.
"Τίποτα δε χάθηκε. Φτάνει που είμαστε ζωντανοί!"

Κυρία Νούλη Τσαγκαράκη, σε όλη αυτή τη διαδρομή, και τα δικά μου δάκρυα κατρακυλούσαν αβίαστα στο μονοπάτι του προσώπου μου. Νοερά κάηκα και χτυπήθηκα κι εγώ από την ίδια τη φύση. Η καρδιά μου έγινε αυτόματα μια ολόκληρη πληγή. Βίωσα κι εγώ την απώλεια. Έχασα κι εγώ τους συνανθρώπους μας, 102 στον αριθμό.
Θυμήθηκα, πως το παρόν σε αυτή τη ζωή, δεν είναι αυτονόητο.
Σ ευχαριστώ πολύ, λοιπόν, που μου ξαναγέννησες την ελπίδα. Κάπου την είχα χάσει...
Με σαφή τρόπο, μου έδειξες το "ΕΜΕΙΣ".
Μου φώναξες καθαρά και ξάστερα ότι "ΜΕ ΑΦΟΡΑ".
Συγχαρητήρια!

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΤΗ ΦΟΡΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΙΑΦΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Έλενα.....
Μία νέα σύγχρονη γυναίκα, μια γυναίκα του σήμερα. Μια κακοποιημένη γυναίκα του σήμερα!
Η Έλενα, λοιπόν, από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, μου ζήτησε να κάνουμε μαζί ένα ταξίδι στο παρελθόν της.
Με ξενάγησε στα μέρη της και μου φανέρωσε την προηγούμενη ζωή της. Κάναμε παρέα ένα πέρασμα απ όλα εκείνα τα μέρη που στάθηκαν μάρτυρες της χαράς της αλλά και της λύπης της. Μου σύστησε τον άντρα της μέσα από τις αναμνήσεις της, ευτυχώς για μένα, αλλά τόσο οδυνηρό για κείνη.
Πήραμε παρέα το καράβι και μεταφερθήκαμε σε μια καινούρια πατρίδα, την Κέρκυρα. Εκεί, στο σήμερα πια, κρύφτηκα σε μια γωνιά και παρακουληθησα με τα δικά μου μάτια πλέον, τη συνέχεια της ζωής της!
Μια καινούρια μέρα ξημέρωσε γι αυτήν! Με γεγονότα και ανατροπές που την προλαβαίνουν, αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος πρέπει να γίνει φίλος της αυτήν την φορά.
Ξεκινά δειλά να σβήνει τα σημάδια του κορμιού και της ψυχής της με το επόμενο μεγάλο βήμα της, την διάλυση της δειλίας και του φόβου της. Ανοίγει την πόρτα μιας ειδικού και εκεί αφήνεται στα χέρια της. Αποφασίζει να διώξει από μέσα της όλα τα αγκάθια που τρυπούσαν το είναι της. Έχει ανάγκη για ζωή. Κάνει λοιπόν πέρα το παρελθόν της και καλωσορίζει το παρόν με επιφυλακτικότητα, προτιμώντας να κάνει ένα βήμα κάθε φορά!
Οι καινούριοι φίλοι της είναι στο πλάι της, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις μορφές του παρελθόντος που την κυνηγούν. Κάπου εκεί κάνει την εμφάνισή του ο Πέτρος. Μια μορφή ενός κλασικού αρσενικού. Μπλεγμένος κι αυτός μέσα του, θα βοηθήσει την Έλενα αλλά και θα βοηθηθεί από αυτήν.
Ο έρωτας δεν αργεί να βγει μπροστά τους, έτοιμος να κατακτήσει τις καρδιές τους.
Η ανάγκη για αγάπη είναι ορατή και στους δύο αυτούς νέους ανθρώπους. Θέλουν να αγαπήσουν μα και να αγαπηθούν!
Ο Πέτρος αντιδρά σαν έφηβος. Οι δικές του αναμνήσεις ξυπνούν και του θυμίζουν το άσχημο παρελθόν του. Ξεκινά έναν αγώνα με αποτέλεσμα να πληγώσει και να πληγωθεί. Η μικρή κορούλα του, όμως, αγαπημένη φιγούρα, αρκετές φορές θα τον βγάλει από τη δύσκολη θέση και κάποιες άλλες θα του βρει λύσεις.
Μια καθηλωτική μυθιστορία που ξεκινά με την φυγή της ηρωίδας από την προηγούμενη ζωή της και συνεχίζει με την εγκατάσταση της στο όμορφο νησί των Φαιάκων και το "χτίσιμο" της καινούριας.
Η συγγραφέας μου έδειξε τον δρόμο αυτόν που πρέπει να ακολουθήσουν όλες οι κακοποιημένες γυναίκες. Ο φόβος και η δειλία είναι τα χαρακτηριστικά που τις διακρίνει κι αυτό είναι φυσιολογικό έπειτα από την εκμηδένιση της αξιοπρέπειας τους. Η αναζήτηση βοήθειας επιβάλλεται γιατί πρώτα από όλα αρρωσταίνει η ψυχή. Τονίζει ότι είναι απαραίτητη η ψυχική ίαση και πράγματι θα συμφωνήσω μαζί της. Είναι το πρώτο και το πιο ουσιαστικό βήμα!
Πολλά και διαφορετικά τα συναισθήματα! Πρώτα με χαροποίησε το ότι περπάτησα στα σοκάκια της Κέρκυρας και άκουσα τις τραγουδιστές φωνές των κατοίκων. Αντίκρισα την υπέροχη φύση του νησιού με το γαλάζιο της θάλασσας να χαϊδεύει την άκρη του ουρανού.
Στη συνέχεια, ενώ ήξερα ότι η Έλενα παλεύει για να κερδίσει τη νέα της ζωή, με απογοήτευσε. Ένιωσα ότι δεν ήταν έτοιμη γι αυτό το βήμα. Μήπως ήταν μεγάλο γι αυτήν;
Οι παρούσες καταστάσεις ήταν η αφορμή για το πισωγύρισμα της, μα η αιτία ήταν η ίδια. Σ αυτό το σημείο δινει στον χρόνο αυτό που της ζητά. Υπομονή κι επιμονή!
Σηκώνει λοιπόν τα μανίκια της και αποφασίζει να αγκαλιάσει τον εαυτό της και να απομακρύνει απ αυτόν όλα τα μικρόβια που τον δηλητηριαζουν.
Με γραφή απλή και στρωτή η συγγραφέας με ταξίδεψε σε όλο το βιβλίο με εικόνες κινηματογραφικές. Με μετέφερε από το ένα γεγονός στο άλλο παρεμβάλλοντας ανάμεσα τις σκέψεις της ηρωίδας, σκέψεις που τελικά μου αποκάλυψαν πόσο δυνατή είναι! Ο φόβος μπορεί πολύ εύκολα να κάνει την εμφάνιση του.
Τρόμαξα και κάποιες φορές σε διάφορες γωνιές του δρόμου έβλεπα τους κακούς της δαιμονες.
Στο δεύτερο κομμάτι που θα ήθελα να σταθώ μετά το παρελθόν της Έλενας, είναι ο έρωτας που άνθησε ανάμεσα στην ίδια και στον Πέτρο. Ο Πέτρος, έχοντας ήδη κι αυτός ένα άσχημο παρελθόν, αντιστάθηκε. Όταν αποφάσισαν να εκδηλώσουν τα πραγματικά τους αισθήματα, δύο άνθρωποι πονεμένοι και βασανισμένοι από τη μοίρα, σα να γεννήθηκαν ξαφνικά κάπου αλλού, σε μια άλλη χώρα, ή και σε άλλον πλανήτη. Απογειώθηκαν!
Αυτοί οι δύο άνθρωποι, λοιπόν με τα λίγα ψυχικά αποθέματα που είχαν, άνοιξαν την πορτα και μπήκε ο ήλιος, ένας ήλιος λαμπερός και φωτεινός. Φώτισε το διάβα τους και τους περπάτησε στα υπέροχα μονοπάτια του.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που μιλά για το θαύμα της ζωής και της αγάπης!
Ξεκάθαρα μου ειπε: ζήσε!
Μα, αλήθεια τωρα, δεν είναι υπέροχη η ζωή;
Κωνσταντίνα Σιάφη Διαμάντη με συγκίνησες!
Συγχαρητήρια!

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΜΠΟΥΚΟΥ ΦΑΙΗ ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ MAMAYA

ΜΠΟΥΚΟΥ, ένα επίθετο,μία οικογένεια,πολλές ιστορίες,πολλές τραγωδίες!

Τέσσερα μέλη αυτής της οικογένειας μας αφηγούνται τη ζωή τους. Τέσσερις άνθρωποι μάς λένε τη δική τους ιστορία, μέσα από τα δικά τους μάτια, μέσα από τα δικά τους βιώματα,τα δικά τους σημάδια.
Ένα άρρωστο, φρικτό γεγονός θα γίνει η αιτία που θα διαλυθούν τα πάντα. Άγνωστο το τι θα παραμείνει ζωντανό στο σώμα τους αλλά και στη ψυχή τους.
Ένας πατέρας-τέρας ,θα κάψει τα πάντα!
Μια ανατριχιαστική ιστορία περιγράφει η συγγραφέας. Μια ιστορία γεμάτη θλίψη, φρίκη, έκρηξη!Το ιδιαίτερο της χιούμορ με μπέρδεψε στην αρχή και με τράβηξε από την πραγματικότητα, αλλά καθώς προχωρούσα συνειδητοποίησα ότι αυτό το χιούμορ ήταν βγαλμένο μέσα από πληγές.
Ταξίδεψα μέσα στις ζωές τεσσάρων ανθρώπων της ελληνικής επαρχίας, μιας επαρχίας γεμάτη ταμπού και προκαταλήψεις! Γνώρισα διαφορετικούς χαρακτήρες που προσπάθησαν να ζητήσουν βοήθεια από μία κοινωνία εντελώς τυφλή. Μία κοινωνία που δεν είναι φτιαγμένη για ροζ συννεφάκια και παιδικά μάτια αλλά για μαύρες σκοτεινές πραγματικότητες.
Η συγγραφέας καταφέρνει και μπαίνει στο ρόλο του κάθε αφηγητή αλλάζοντας φωνή και ύφος, με αποτέλεσμα να αποδώσει στο έπακρο την σκέψη του, το βίωμα του αλλά και το αποτέλεσμα της ζωής του καθενός με πλήρη επιτυχία.
Θίγει πολλά κοινωνικά προβλήματα όπως η ομοφυλοφιλία,τα ναρκωτικά,τη νύχτα με τη μαφία της,την παιδική κακοποίηση σε όλες τις μορφές της, τα ιδρύματα που φιλοξενούν παιδιά ξεχασμένα απ όλους!
Κάποιες στιγμές έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει,να θυμώνει,να ταράζεται,να πονάει,να απογοητεύεται,να ντρέπεται! Να ντρέπεται για τη βρωμιά τους! Ένιωσα τη σκοτεινιά της ψυχής τους σε όλο το μεγαλείο! Δεν ήθελα και δε θέλω ακόμη να δικαιολογήσω πράγματα και καταστάσεις!
Θα ήθελα όμως να μπορούσα να ρίξω έναν κεραυνό πάνω στον πατέρα-κτήνος ,να μείνει εκεί που ανήκει. Στο μηδέν!
Κατάφερα μέσα από τις εικόνες των ματιών τους να περάσω στην αντίπερα όχθη και να αφουγκραστώ τους λυγμούς της παιδικής ψυχής. Άπλωσα το χέρι μου αυθόρμητα και χάιδεψα εκείνα τα προσωπάκια που ζήτησαν δεύτερη ευκαιρία.
Τόλμησαν, την ζήτησαν και την πήραν δικαιωματικά!

ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΜΑΤΙΑ ΙΟΥΛΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

 Πριν σας μεταφέρω την άποψή μου, θέλω πρώτα από όλα να πω ότι όταν έπιασα το βιβλίο αυτό στα χέρια μου, ξετρελάθηκα με το εξώφυλλό του! Μια πάρα πολύ καλή αρχή για μένα, γιατί μου έδωσε να καταλάβω ότι πρόκειται για ένα βιβλίο άξιο προσοχής!
"Θέλω να ταξιδέψω παντού, θέλω να γίνω αέρας",τα πρώτα λόγια της ηρωίδας που έμελλαν να γίνουν πραγματικότητα!
Νίκη, μία ταλαιπωρημένη ψυχή από γεννήσεως! Μεγάλωσε και παντρεύτηκε τον Θεόφιλο, κατ'ανάγκη,τον κακό της ιστορίας μας!
Ντεμίρ,ο μεγάλος έρωτας της Νίκης, ο πρίγκηπας του παραμυθιού. Εισβάλλει μέσα στα όνειρά της και στη ζωή της!
Ένα παραμύθι, με ήρωες δυνατούς και σταθερούς, χαρακτήρες που από την αρχή που μας συστήνονται, διακρίνουμε τη μοναδικότητά τους. Αυτό γίνεται μ έναν πολύ όμορφο τρόπο: Ο κάθε ήρωας,αφηγείται από την πλευρά του τα γεγονότα, με διαλόγους και σκέψεις,και για να είμαι ειλικρινής, το απήλαυσα!
Ένα παραμύθι με χρώμα, άλλες φορές μαύρο κι άλλες ασημένιο! Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά!

Μία προφητεία πρέπει να εκπληρωθεί, και μόνο ένας μπορεί να την εκπληρώσει!
Μια αέναη φιγούρα, ο πάτερ Γρηγόριος, γνωρίζει τα πάντα και τούς κατευθύνει με έναν τρόπο καλοσυνάτο, χωρίς να αποκαλύψει από την αρχή την πραγματικότητα, η οποία συνδέει όλους τους ήρωες, κάτι το εντελώς απρόσμενο για εμάς.
Όνειρα, παραδόσεις, δοξασίες, προφητείες, θεοί και δαίμονες με συντρόφευαν σε όλο το ταξίδι μου! Ένας φόβος που πολλές στιγμές γινόταν τρόμος, με έφτανε στο σημείο να αποζητώ τη λύτρωση!
Περπάτησα πάνω σε ψηλά βουνά με απότομα βράχια, σκόνταψα, ξανασηκώθηκα,είδα το αίμα να ρέει άφθονο και ανατρίχιασα από τις πληγές του σώματος και της ψυχής των ηρώων.
Η περιπέτεια σ όλο το βιβλίο μόνιμη, με έντονη αγωνία και δράση, με καθήλωσε χωρίς να καταλαβαίνω τον χρόνο που κυλούσε!
Ταξίδεψα πολλά χρόνια πίσω για να μάθω ποια ακριβώς ήταν η προφητεία, έγινα συγγενής δικός τους, τους βοήθησα με την ανάσα μου και την πίστη μου στο πρόσωπο τους, να παίρνουν δύναμη, σελίδα με σελίδα! Γιατί η προφητεία τους περίμενε κι έπρεπε να παλέψουν!
Ένα καλογραμμένο βιβλίο Ioulia Ioannou, μία ιστορία με φαντασία, που πολλές φορές με έφτασε στα όριά μου!
Η συγγραφέας κατάφερε και "έμπλεξε" το αληθινό με το φανταστικό τόσο όμορφα που αναρωτιόμουν ποια είναι,τελικά, η πραγματικότητα και ποιο το παραμύθι!
Όταν έφτασα στο τέλος άνοιξαν τα δικά μου μάτια πια και κατάλαβα ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του χρώμα, κι αυτό φαίνεται μέσα από τα μάτια του.
Μόνο που το ασημένιο χρώμα δεν ανήκει σε άνθρωπο,αλλά σε Άγιο. Είναι το χρώμα της αγιοσύνης, το χρώμα που φωτίζει το βλέμμα της καλοσύνης!

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα με αληθοφανείς ιστορίες, πραγματικές προφητείες και μύθους!
Είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και σίγουρα όχι το τελευταίο!
Μπράβο!

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.